Verslag uit Tanzania 20 april - 7 mei 2009

Morgen is de laatste dag, het is altijd de moeilijkste, afscheid nemen is een van de dingen waar ik niet goed in ben. Het liefst neem ik iedereen mee of blijf ik en mijn liefjes komen hierheen. Maar goed dat gaat niet gebeuren. Vanavond (woensdag) zijn we bij Blendina geweest. Zij is de assistent Matron. Ze had heerlijke dingen voor ons gemaakt en een lekkere “soda” erbij. Leuk om te zien hoe “de staf” leeft. Enfin, geloof maar, wij zijn verwend.......ernstig verwend.
Vandaag hadden we weer een heel erg enthousiaste club met leerlingen in onze klas. Het oefenen is erg leuk, wat vooral opvalt is dat ze elkaar corrigeren, ik heb pas geleerd dat je het beste leert door de zaken op iemand over te brengen, en dat is wel duidelijk.
Het was een drukke dag vandaag. Naast de les heb ik heel de dag op de maternity gewerkt. We waren maar met zijn drieeen en dat is erg weinig, twee meisjes zijn geboren en een kind opgenomen wat thuis is geboren.
Een heel ernstig ziek kind, het voelde al gelijk niet goed. Aan de monitor gelegd en maar hopen dat het met de voorgeschreven medicatie op zou knappen.
Een maagsonde ingebracht en sondevoeding gegeven. Het kwam binnen met lage temperatuur van 35º en had binnen een paar uur 40º. Niet goed dus. Zijn kleur was slecht en hij huilde pijnlijk. Ik had er geen goed gevoel over. Na ons bezoek aan Blendina ben ik nog even gaan kijken. Zelden heb ik een kind zo zien vechten voor zijn leven. Het steunt en kreunt en zijn ogen rollen heen en weer. Leg hem weer even aan de monitor en zijn zuurstofgehalte is 80%. Dus gestart met het geven van zuurstof. De dienstdoende arts is aanwezig en ik laat hem naar het mannetje kijken. Zijn fontanel is boller dan vanmorgen, waarschijnlijk heeft hij een hersenvliesontsteking. Ik ben bang dat hij er morgen niet meer is. Toch ga ik maar naar huis, ik heb morgen immers weer een drukke dag en ik kan hem niet helpen. Zelden heb ik me zo machteloos gevoeld. Het enige wat ik kan bedenken om niet in tranen uit te barsten is dat hij waarschijnlijk al zoveel schade heeft opgelopen aan zijn hersenen door de stuipjes die al heeft gehad, dat het misschien maar beter is als hij niet te lang hoeft te vechten. Echter, het is geen troost.... ik had graag beter nieuws gehad. Hier ben ik niet goed in, het grijpt me enorm aan.

De volgende dag hoor ik dat het mammetje om 23.00 uur is overleden. Pole pole Sana.......

Vandaag ben ik aan het afscheidnemen, mensen zijn zo lief voor me, ik neem ze mee in mijn hart.

Morgen om 6.30 uur vertrekken we naar Arusha met de auto, een lange hobbelige rit. Leuk om een keer te doen, dan zien we Tanzania ook eens vanuit de auto in plaats vanuit de lucht.

Ik zal blij zijn als ik jullie allemaal weer zie.

---------------

Hallo lieve mensen,

Zo effe uitpuffen hoor. We hebben net de eerste reanimatieles gedaan en het was echt heel leuk om te doen. In het begin waren er nog maar weinig maar uiteindelijk waren we met 10 "leerlingen", ze waren allemaal even enthousiast. Heerlijk om te doen gewoon. Tom gaf eerst de BLS en ik volgde me de NLS (voor pasgeborene) Op de foto kun je zien hoe ze aan het oefenen zijn. Ze wisten van geen ophouden. De pop is een groot succes. Met heel veel dank aan de St. Imelda Stichting die ervoor gezorgd heeft dat ik met deze pop les kon geven en ook dat ik hier nu ben, duizendmaal dank. Ik heb eerlijk gezegd zelden zulke enthousiaste leerlingen gezien, sorry meiden thuis, maar het is echt zo. Ze hadden ook nog nooit zo'n echte reanimatiepop gezien en het was reuze interessant voor ze. De monitor, met dank aan Hans van der Meiden van IteMedical, was ook een attractie, TOPPIE!!!
Sjonge ik baal ervan dat de tijd zo snel gaat, ik wil eigenlijk wel hier blijven en dan in het weekend "gewoon" naar huis.....moet kunnen haha.

Mijn kleine vriend is wel gegroeid maar ik ben bang dat het niet zo snel gaat, hij krijgt wel echte wangetjes, vanmorgen woog hij 1.540 gram dat is 70 gram gegroeid sinds 30 april......
MMMM even afwachten wat onze kinderartsen daarvan zeggen, misschien toch bijvoeden??

Ik heb het hier zo naar mijn zin, ik word hier zo blij van. Er is hier ook nog zoveel te doen. Als ik dan hoor dat er twee kinderen overleden zijn dit weekend, dan word ik daar wel triest van. Hun bescheidenheid weerhoudt ze er dan van om mij te bellen. Niet dat ik misschien iets had kunnen voorkomen maar dat weet je pas als je het geprobeerd hebt. We hebben in het weekend stroomuitval gehad, een van de kinderen lag aan het apparaat dat zuurstof concentreert, en die is overleden, we weten natuurlijk niet zeker of het door de stroomuitval komt maar toch..beroerd hoor.

De mensen zijn geweldig en ik heb erg veel voldoening van mijn werk. Ik vind dat ze soms wel ver gaan met hun eerbetoon.....de reanimatiepop heet vanaf nu .............je raadt het al Angela....

---------------

Hallo lieve mensen,
Wat een berichten bereiken ons vanuit Nederland. Afschuwelijk hoe iemand kan handelen...
Het is vandaag de dag van de arbeid. En dat wordt gevierd door niet te werken....haha
Vrije dag dus ook voor ons. Af en toe loop ik even de Maternity binnen om te kijken hoe het met Samweli gaat. Want zo heet ons kleine manneke. Ik heb gisteren in mijn allerbeste Swahili (compleet met woordenboek onder mijn arm) met moeder wat woorden gewisseld en ze begreep mij nog ook!!! Leuk, hij heet dus Samwehli en hij groeit maar door! Hij is al bijna op zijn geboortegewicht. Hij krijgt nog steeds alleen maar afgekolfde moedermelk. Grappig, ik had de poedermelk eindelijk versierd en dan gaat hij groeien, wat is de natuur toch wonderbaarlijk.
De aangekondigde prematuur hebben we nog niet gezien, moeder is gewoon niet meer op komen dagen. Zo gaat dat hier, maar je weet maar nooit, misschien staat ze zomaar ineens op de stoep!

Het is hier warm en zonnig. Heb maar eens even van de zon genoten, krijg al een beetje een kleurtje op mijn gezicht en dat gaat heel snel, zo direct onder de evenaar. Dus jullie moeten straks niet denken dat ik alleen maar in de zon heb gezeten hoor1

Vandaag werk ik aan de statuten voor de stichting, en ik maak een reportage voor de website (www.stichtingmakiungu.nl en .com). Als je nieuwsgierig bent kun je alvast zien wat de huisstijl van de stichting zal worden. Stichting Makiungu staat: voor zorg voor nieuw leven. Wat dat allemaal inhoud, horen jullie als de website klaar is. Met dank alvast aan Edwin van de Langkruis van Reclameloods Rotterdam, die vol enthousiasme werkt aan de website.

Iedereen die tot nu gereageerd heeft op het blog, bedankt, ik vind het heerlijk om de reacties te lezen, het helpt mij om thuis een beetje hier te hebben, want soms neemt het gemis aan thuis de overhand, dan lees ik jullie reacties en dan kan ik er weer even tegen.

---------------

Terwijl bij jullie alle vlaggen opgehangen worden omdat onze koningin jarig is, kan bij ons de vlag uit om een veel mooiere reden.
Vandaag woensdag 29 april, is het kleine ventje in de couveuse voor het eerst in gewicht aangekomen, een mooier resultaat kunnen we niet hebben. Net nu ik contact heb gehad met een van de kinderartsen in Schiedam, met de vraag wat te doen met de voeding van de kleine jongen om ervoor te zorgen dat hij groeit.
Het ziet er steeds meer naar uit dat hij het gaat redden. Hij is levendig en ligt regelmatig in de rondte te kijken. De temperatuur blijft constant bij een couveusetemperatuur van 30°, dat is mooi dus. Wat zo grappig is, is dat mensen mij feliciteren met het behaalde resultaat............en zijn moeder is dolblij en bedankt me. Bijzonder, anders kan ik het niet zeggen. Ik vertel haar dat dit het resultaat is van al haar moeite om de moedermelk af te kolven. En het geduld wat ze op moet brengen omdat haar kind in de couveuse ligt. Normaal toch zullen wij denken, voor ons wel, maar voor hier is het bijzonder. Je moet maar geloven wat die mzungu (=blanke) uit Nederland je vertelt. Nou, een ding is zeker ik ben trots op wat we hebben bereikt tot nu toe, dit is waarom het uiteindelijk gaat.

Vandaag, heb ik weer voor het eerst de training gegeven met betrekking tot de werking van de couveuse en de verpleging van een prematuur in de couveuse.
De opkomst was groot en men was zeer geïnteresseerd in hoe de couveuse werkt, hoe je hem gebruikt en wat belangrijke observaties zijn bij een prematuur.
Natuurlijk hebben met zijn allen, ik denk ongeveer 15 mensen, rondom de couveuse gestaan en was iedereen onder de indruk van onze kleine man die het zo goed doet.
De vragen die gesteld worden: hoe krijgt hij lucht/zuurstof, en wat als hij een infuus heeft, waarlangs moet de lijn dan? Men had het idee dat hij het er wel benauwd in moest hebben, ik kon nu mooi uitleggen hoe de circulatie geregeld is in de couveuse en waar men op moet letten.

Ik hoor net van Gerard dat er misschien nog een prematuur van 28 weken aan komt! Oeps, en dan? We gaan het zien. Waarschijnlijk dan maar met twee in een couveuse, als dat maar goed gaat. Eerst maar even afwachten, het is hier niet zo makkelijk om zwangerschapsduur vast te stellen. Het echoapparaat wat afkomstig is uit Nederland en naar Nederlandse maatstaven de zwangerschapsweken bepaalt, klopt wat dat betreft niet voor hier,. De kinderen zijn over het algemeen kleiner. Een “gewone” á terme baby weegt gemiddeld 2.500 gram, wat veel lager is dan bij ons.

Ik hou jullie op de hoogte.

Vandaag is het (nog) rustig, vandaar dat ik op dit tijdstip even de gelegenheid heb om aan de computer te zitten. Arme Gerard hij is op dit moment de enige die hard moet werken met een vol OK programma.....pole pole Gerard, morgen is het misschien weer andersom.....

---------------

Vandaag ben ik weer mee geweest naar een Mobile Clinic. Minder mensen dan vorige week maar niet minder indrukken opgedaan. Deze Clinic was ergens in the middle of nowere. Als je dan ziet hoe mensen leven dan wordt ik daar wel stil van. Een lemen hutje met een deur erin en een geit op het kleine plaatsje voor het huis. Vrouwen en kinderen op blote voeten met nauwelijks wat aan, slechts een paar lappen die hun magere lijf bedekken...daar wordt ik stil van.
Ze lijken niet minder gelukkig maar toch.....

Met de kleine man gaat het goed, temperatuur blijft op peil. Alleen hij wil nog niet groeien. Heb eindelijk babyvoeding in blik te pakken gekregen en hoop vandaag nog contact te hebben met een van de kinderartsen in het Vlietland, om te zien wat we het beste kunnen doen voor hem. Moeder geeft inmiddels zelf de sondevoeding, grappig om te zien.

Gisteren was een loeidrukke dag. We hebben 4 bevallingen gehad, allemaal meiden... girlsday dus. Dat was hard werken maar wel erg leuk. En... je raadt het al de hoogste tijd voor de reanimatielessen. Een ding leer ik hier zeker wel: relativeren en aanpassen aan de gewoontes. Maar ik zou Angela niet zijn om toch te proberen ze wat te leren van hoe ik het gewend ben. Al is het maar een beetje, ik ben snel tevreden. Elke stap vooruit is er weer een.

---------------

Het is erg leuk om te zien dat mijn verhalen door jullie worden gelezen. Bedankt voor de reacties. Dat doet me goed.
Vandaag zijn we naar het meer gewandeld, wat betekent dat we 2 en een half uur gelopen hebben......ppff. En dat met mijn beroerde conditie. De wereld ziet er nu anders uit in vergelijking tot vorig jaar omdat de regentijd bijna voorbij is. Veel groener dus, mooi.

Het gaat goed met de kleine man in de couveuse. Hij kan zich nu op temperatuur houden en wordt regelmatig gevoed met afgekolfde moedermelk.
Ik ben benieuwd of hij nu groeit, dat zie ik morgen wel. Ondanks mijn vrije weekend ben ik af en toe gaan kijken of het nog allemaal goed ging. De collega's zijn niet gewend aan de couveuse en ik geef dan nog even uitleg. Ik kwam een keer binnen toen het net de wisseling van de wacht was en ik zag hoe een van de verpleegkundigen uitleg gaf aan haar collega's iedereen hing aan haar lippen. Ik was apetrots om te zien dat het dus werkt. De couveuse staat nu ook op een veel strategischer plek dan eerst, dat helpt ook wel veel.

Nou lieve mensen allemaal een dikke knuffel en tot de volgende mail.

---------------

Donderdag was een beetje een rare dag. 's Morgens ben ik in de operatiekamer geweest om de monitor uit te leggen aan degene die de anesthesie die dag doet.
Net als de anderen is Theresia ook blij met de monitor. Ik weet niet hoe vaak ik de afgelopen dagen al geprezen ben door God, dus ik denk dat ik er wel weer een tijdje tegen kan...haha
Omdat we in het ziekenhuis meewerken moesten Gerard en ik bij de immigratiedienst verschijnen in Singida.
We zouden om 11.00 uur vertrekken, wat uiteindelijk 12.00 uur werd.......Pole Pole, we doen hier alles op ons gemakje............pfff ik wen er nooit aan denk ik.
Enfin, in Singida hebben we 3 kantoren bezocht, de regionale medical officer, de local medical officer en de immigratiedienst. Het zijn een voor een allemaal heel erg belangrijke mannen. Strak in het pak en zittend in een leren stoel. Gelukkig zijn ze allemaal blij met onze komst en worden we 3 x welkom geheten. Nou ja we, Gerard was in het ziekenhuis gebleven omdat hij moest opereren. Intussen kunnen we niet meer lachen van de honger, het is al 14.00 uur, want zoals je wel kunt raden, moeten we overal wel “even” wachten.
We gaan ook nog naar de markt en natuurlijk is een bezoekje aan de plaatselijke supermarkt iets wat we niet kunnen overslaan. Je raadt het al, we hebben nu ook wijn en natuurlijk een koker Pringels meegenomen, voor onze traditionele avonden.

Vrijdag begint rustig. Ik assisteer bij een bevalling en help mee met de dagelijkse beslommeringen.
Gerard vraagt of ik even naar een kind wil kijken dat 1,5 kg weegt (achteraf blijkt dat hij met 28 weken is geboren!).
Uiteindelijk weegt het nog maar 1.340 gram en voelt ijskoud aan. Met een temperatuur van 32º C is het een wonder dat het kind nog leeft. Een betere kandidaat voor de couveuse kunnen we niet hebben. Gelukkig staat de couveuse al op zijn nieuwe plaats en hoef ik hem alleen maar aan te zetten. Het duurt te lang voordat hij warm wordt. Wat blijkt is dat er 2 lampen van 60 Watt in zitten en 1 van 100, dat moeten er 3 van 100 zijn. Waarschijnlijk hebben verpleegkundigen gedacht dat het beter was om de lampen te vervangen voor een lager wattage. Nog niet eens zo dom, alleen is een slinger geven aan de thermostaat veel makkelijker en effectiever.
De kleine jongeman (zie foto) is na 2 uur eindelijk een beetje op temperatuur. Na 3 uur heeft hij 37,5º C. Hij is beweeglijker en heeft zelfs zijn ogen open, het is net alsof hij de wereld waarin hij beland is, maar eens even goed bekijkt.
Voor moeder is het lastig, ze wilde eigenlijk vandaag naar huis. Ze had zelf de maagsonde er al uitgetrokken, hij dronk immers zelf. Kon zij niet weten dat doordat hij alles zelf moest drinken en zichzelf warm moest houden, hij al zijn energie verspilde in plaats van die te gebruiken om te groeien.
Hij heeft zijn maagsonde weer terug en krijgt afgekolfde moedermelk. Moeder blijkt niet genoeg te hebben. Helaas is de poedermelk die hier aanwezig is, pas 3 jaar verlopen. Gelukkig gaat er vandaag nog iemand naar Singida om voeding te kopen, tjonge ik bedenk mezelf wel weer even hoe gemakkelijk en vanzelfsprekend het is dat we de voeding gewoon even uit de kast pakken. Ik zeg wel afgekolfde moedermelk, maar er is hier helemaal geen kolf. Ik zie hoe moeder de melk uit haar borst moet “ melken”, ik vind het knap dat ze dat zo kan. Moeder is arm en heeft weinig te eten. Het is al vele uren geleden dat ze wat heeft gehad.
Daarom krijgt ze van Gerard wat geld om eten te kopen. Het is immers zo, dat als moeder ondervoed raakt de borstvoeding onvoldoende zal zijn. En dat is toch wat ook voor deze kleine man het allerbeste is en waarvan hij afhankelijk is als hij naar huis gaat.
Ik ben benieuwd of ze me nog zullen bellen vanavond, natuurlijk ben ik stand-by voor hen die nog nooit eerder met een couveuse hebben gewerkt.
Voor ik ga slapen ga ik vast nog wel even kijken, tenslotte is dit de reden dat ik hier ben. Mooi toch!

---------------

Op dinsdag zijn Tom en ik mee geweest met the Mobile Mother and Child Health Clinic. Na ongeveer 45 minuten, ergens in the middle of no-where, komen we aan bij the Mobile Clinic, waar honderden mensen staan te wachten. Het is een kleurrijk geheel. Ongelooflijk dat mensen uren lopen, meestal op niet meer dan “ flipfloppers” oftewel teenslippers. Rustig afwachtend in verschillende lange rijen tot ze aan de beurt zijn.
Achteraf zal blijken dat we 268 kinderen hebben gevaccineerd en 69 zwangeren hebben gecontroleerd. Het gebouw is klein maar efficiënt ingedeeld. Aan de ene kant ruimte waar de dokter de kinderen kan nakijken en aan de andere kant de zwangeren.
Alles verloopt als een soort van lopende band. De een weegt en registreert de vrouwen, ik meet de bloeddruk en weer twee anderen controleren de moeder door lichamelijk onderzoek te doen en de hartslag van de baby te controleren.
Alles wordt op een kaart genoteerd, die de vrouwen zelf meebrengen. Slim, zo hoeft het ziekenhuis het niet bij te houden. Van de andere kant hoop je dat de vrouwen de kaart wel meebrengen als ze in het ziekenhuis komen om te bevallen.
Het wordt erg gepromoot om in het ziekenhuis te bevallen omdat dit veiliger is. Als vrouwen thuis willen bevallen en er gaat iets mis, dan zijn ze vaak te laat in het ziekenhuis. Ik herinner me nog dat vorig jaar een vrouw met haar kind half tussen haar benen met een kruiwagen werd gebracht. Het kind was allang geleden overleden. Afschuwelijk natuurlijk. Ongeveer 70% bevalt toch nog thuis. Als je weet dat het ziekenhuis ongeveer 1.200 bevallingen doet per jaar, dan weet je ook hoeveel er thuis bevalt. Op zo'n relatief dun bevolkt gebied is dat veel. Ten opzichte dat we in Schiedam 1.800 bevallingen doen per jaar..........

Na de controles van de zwangeren start het inenten van de kinderen tegen Mazelen, Tetanus, Polio en TBC.
Het is een luid gekrijs. Er worden er steeds een aantal opgeroepen en dan volgt de inenting aan een stuk. Alle billen bloot en daar gaan ze. Arme kids. Het doet me denken aan de rijen huilende kinderen in de sporthal in Breda, waar ze ook de inenting krijgen, niet veel anders eigenlijk.

Een leuke en vermoeiende dag dus. Een paar leuke filmpjes gemaakt.

Woensdag start ik mijn werkzaamheden op de Maternity Ward. Ik help met het “moppen” van de vloeren, wat niets anders inhoudt dan het gooien van een emmer zeepwater over de vloer en dan met de trekker alles naar buiten trekken. Moet ik maar niet iedere dag doen, slecht voor mijn rug. Er is een nieuwe collega Nema genaamd, zij heeft de dagelijkse leiding van de kraam-verlos afdeling. Leuke meid, ze wilde me gelijk aan het werk zetten door aanstaande moeders te controleren. Grapje, ik uitgelegd dat ik geen vroedvrouw ben, alleen een nurse. Hier is iedereen die verpleegkundige is ook vroedvrouw, dus vandaar het misverstand. Maar ik wil het graag leren en zo heb ik vandaag voor het eerst de buik van een zwangere vrouw “gevoeld”, dat wil zeggen, hoe het kind ligt, of de buik er “normaal” uitziet en hoe snel de hartslag van de baby is. Geweldig om te doen, misschien morgen meer.
Dan is er een keizersnee bij een moeder met een tweeling. De monitor die bestemd is voor de pasgeborene wordt nu in de operatiekamer gebruikt. Het enige wat ze daar voorheen hadden was een kleine saturatiemeter, welke nu kapot is (hiermee kun je het zuurstofgehalte in het bloed meten). Er moet dus nodig nog een monitor deze kant op komen.......... De anesthesiemedewerker is dolblij met het apparaat en wil hem daar graag houden. Morgen zal ik hem verder uitleg geven, ondertussen zal ik met Maria overleggen of zij het ook een goed idee vindt dat we eerst een monitor in de operatiekamer plaatsen en later een in de verloskamer.

De tweeling wordt geboren en het is me gelijk duidelijk dat een reanimatietraining wel weer op zijn plaats is. Voor ik het in de gaten heb bungelt er een aan zijn voeten boven de tafel en krijgt hij zijn eerste tikken op de billen. Oeps.... ik roep verontwaardigd NO please.. helaas het is al gebeurd. Ik besef me tevens ook wel dat ik die mzungu (= blanke) blonde vrouw ben die daar even komt vertellen dat ze iets wat ze al jaren gewend zijn niet mogen doen. Dat is altijd lastig. De verpleegkundigen die vorig jaar de lessen reanimatie hebben gevolgd zijn grotendeels vervangen door nieuwe. Dus het is logisch dat we weer gewoon van voren af aan beginnen. Daarnaast is het ook bij ons nodig dat dit soort lessen regelmatig worden gevolgd, gewoon een kwestie van onderhoud.

---------------

Om 10.20 uur vertrokken uit Amsterdam en een rustige vlucht gehad.
Bij aankomst in Kilimanjaro even gewacht op onze “ taxi”, Rebecca en haar man kwamen ons ophalen. Blijkbaar waren we eerder aangekomen want ze waren er nog niet.
De auto waarmee ze kwamen was veel te klein voor al onze koffers èn nog eens 4 volwassenen , dus met tweeën achterin opgevouwen gezeten. Lachen, typisch Tanzania?
Bij de douane werd het nog even spannend want de douanebeambte wilde weten wat ik in al die koffers had zitten. Wel kleren natuurlijk, antwoordde ik......pffff ik mocht doorlopen. Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ik die koffers open had moeten maken, dan waren de poppen aan het dansen denk ik.

Het voelt warm en benauwd aan als we uit het vliegtuig stappen, het is 27C˚ en vochtig warm. Dat is even wennen natuurlijk.
Bij aankomst in Olka Kola, nog even een koud biertje en dan slapen. Nou ja slapen, ik heb niet veel geslapen. Ik sliep met een jonge vrouw op de kamer en ik was als de dood dat ik zou gaan snurken, ik ben wel lekker uitgerust.
We gaan zo naar Arusha, het is pas 8.30 uur en ik ben al uren op. Lange dag dus. We zullen hier om 13.00 uur vertrekken.
Pole pole, alles op zijn tijd, dus waarom op tijd komen? Uiteindelijk vertrekken we pas om 14.30 uur........we zullen eerst moeten onthaasten eer we gewend zijn aan het tempo van Tanzania.

Aankomst in Makiungu
Om 16.30 uur komen we aan in Makiungu, het is fantastisch om iedereen weer te zien, een emotioneel (voor mij) en warm welkom. Het lijkt wel of ik niet weg ben geweest. Maria en Priscilla en nog meer andere zusters staan ons op te wachten, mijn hart gaat open en ik geloof dat ik straal, nee ik weet het wel zeker. Iedereen omhelst me en is blij om me weer te zien. Ik kom thuis.

Nadat we de eerste verhalen hebben uitgewisseld is een verkwikkende douche wel op zijn plaats. Heerlijk, wat kan een mens blij zijn met een paar stralen water.....
opgefrist gaan we om 19.00 uur aan tafel, natuurlijk eerst een liedje zingen...een welkomstlied.
Het is als vanouds, gezellig en warm.
We slapen met zijn drieën in een huisje. Gerard, Tom en ik. Ik hoef dus nergens bang voor te zijn met 2 mannen in huis. Tom is een medical student uit Engeland.
Hij is hier geboren toen zijn vader en moeder hier werkten. Hij is nu voor het eerst “terug” in zijn geboorteplaats.
Morgen om 8.00 uur worden we weer verwacht bij het ochtendgebed. Dan zie ik weer een groot deel van de staf terug, leuk ik kijk ernaar uit.
Ik heb alleen geen bereik hier met mijn mobiel, dat moet ik morgen even regelen met een tijdelijke simkaart speciaal voor Tanzania. Dan kan ik mijn schatten laten weten dat alles goed is hier.
Jammer dat ze er niet bij zijn, anders was het plaatje compleet.

Dag 1 in het Hospital,
Om 8.00 uur zijn we present bij het ochtendgebed, we worden welkom geheten en iedereen reageert weer enthousiast. Een grote familie is het hier.
De spullen die we hebben meegesjouwd vanuit Holland worden o.a. naar de operatieafdeling gebracht. De perfusiepompen, zullen morgen geïntroduceerd worden aan de nurses. Een gaat naar de maternity ward (kraam) en een naar de children ward (kinderafdeling). Ik hoop dat ze de juiste spuiten hier hebben, want ik heb er natuurlijk niet zoveel meegenomen.
De couveuse is slechts een keer nog gebruikt nadat we vorig jaar vertrokken zijn. Hij staat ook te ver weg van de maternity ward. De nurses kunnen er niet constant een oog op houden. Ach, dat had ik vorig jaar ook al wel bedacht, maar toen was het niet anders. Dit is een mooi voorbeeld van hoe dingen hier gaan als het om veranderingen gaat. Dat is moeilijk, ze willen wel maar nieuwe ideeën hebben veel tijd nodig om in te zinken.
Waarschijnlijk komt hij op de verloskamer, we gaan daar een hoek als couveuseplaats inrichten, compleet met de monitor die ik heb meegebracht. Ook deze zal instructie behoeven. Wat mooi is aan het feit dat de couveuse op de verloskamer komt, is dat de monitor ook voor de kraamvrouw gebruikt kan worden, als ze om welke reden dan ook extra controle nodig heeft.
We zullen zien hoe alles gaat lopen, ik weet zeker dat ik weer een geweldige tijd zal doormaken. Oja, het weer is trouwens geweldig hier, mochten jullie het willen weten, ongeveer 27C˚, af en toe een wolkje en een lekker windje. Vanmiddag heb ik lekker even in de zon gezeten, ik ben toch wel moe na de reis en alle indrukken tot nu toe.

Pole Pole.....rustig aan,vanavond op tijd naar bed.........maar eerst wil ik nog even weten hoe het met jullie gaat.